Ekonomi, yani hayatın kendisi. Evet, hayata gözlerimizi açmamızla başlar. Çünkü insanız ve ihtiyaçlarımız vardır. Korunma, yeme, içme, doyma, giyinme, sevilme, sevme vs, vs; insanın ihtiyaçları sınırsızdır. Bu yaratılışında vardır, önemli olan bu ihtiyaçlarını sınırlamasını bilmek, işte bu insan olmak demektir.
İktisat evet insanın ihtiyaçlarını karşılama sanatıdır. Günümüzde insanın ihtiyaçları çok fazla olamamasına rağmen, kapitalist(paracı) düşünceye sahip güçler çok fazlaymış gibi gösterilerek, çalışıp kazandıklarının hepsini harcamaya teşvik etmektedirler. Bunun sonucu olarak insanlarımız tasarruf etmemektedirler, kazandıklarını hep harcamaktalar ve hatta fazlasını yapıp borç alıp harcamaktalar. Bu nedenle kart zedeler, borç zedeler ve daha nice zedeler günümüzde toplumumuzun en büyük meseleleri arasına girmiştir. Çaresi mi; çaresi çok çalışmak, ihtiyacımız kadar harcamak, tasarruf etmek. İşte bunu başardığımız zaman hem fert olarak kalkınırız hem de memleket olarak kalkınırız. Güçlü oluruz, hem de her konuda. Ülke olarak tasarruflu olsak ne bir yerden borç ihtiyacımız doğar ne de boyun eğmek zorunda kalırız. Devletimizin çarkları içerisinde nice israflar var ki, işte bu israf hastalığı insanlarımıza da bulaşmış durumda. Daha geçenlerde okuduğum Milli Mücadele Yıllarına ait bir kitapta o günlerde ne sıkıntılar çektiğimiz apaçık yazmaktaydı. Düşününce acaba bizler o sıkıntılara katlanabilir miydik acaba diye düşünüyorum. Yokluklar içerisinde kurulmuş yeni bir Devlet, Türkiye Cumhuriyeti; ilk yıllarında müthiş bir kalkınma hamleleri, sonra işler düzeldikçe geçmişin hastalığı olan israf ve sefahat sarmaya başlamış, gittikçe artarak devem ede gelmektedir. İlla insan gibi yaşamamız için bir şeylerimizi kaybetmemiz mi gerekmektedir. İşte bütün mesele burada. Elbette bizim insanlarımız da dünyanın bütün nimetlerinden faydalanmak en büyük hakları; ama çok çalışıp, çok kazanıp ondan sonra harcamak birazcık da olsa tasarruf etmek. İşte bütün mesele burada bitiyor. Yani ekonomik yaşamak gerekiyor.
Ekonomi hayatın kendisi dedik ya her şey burada bitiyor. Fertler olarak, aileler olarak ve de Ülke olarak çalışıp da kazandığımız kadar harcamayı öğrensek bütün meseleler hallolacak. Ha bu arada borç alınmaz mı? Elbette zamanı gelince alınır. Ne için çalışmak, üretmek ve yatırım yapmak için alınır. Üretmek için alınan borç kendi kendini öder zaten. Ama harcamak için alınan borç işte en büyük tehlike orada; ondan sonra sıkıntılar başlar. Kazanmadık ki ne ile ödeyeceğiz? Kazandıklarımızı da versek ödenemeyip geleceğimizi ipotek altına sokmaktan başka çare yok.
Son olarak şunu söylemek gerekir herhalde çocuklarımızı ekonomik yaşamaya alıştırmalıyız, öğretmeliyiz, çalışıp kazanmadan harcamaya ve tüketmeye alıştırmayalım. Ama her konuda böyle öğretelim. İşte kalkınmanın temeli bu. Kalkınmış bir memleket dileğiyle, selamlar.
