Mustafa YILMAZ

31.08.2007

"Büyüme" Nam-ı Diğer Sömürü

Geçtiğimiz yüz yılda birbirinden tamamen farklı imiş gibi görünen aslında bazı temel noktalarda birbirinin aynı olan iki sosyal ve iktisadi nizam dünyaya hakimdi:Kapitalizim ve Sosyalizim.İkisininde en önemli ortak noktası o sihirli kelimesi: büyüme her ne pahasına olursa olsun büyüme idi.İşte bu her ne pahasına olursa olsun düsturu insanın ve doğanın sömürüsünü getirdi ve günümüze gelindi.Kapitalizmin beşiği Britanya krallığı ve onun yetiştirdiği gürbüz evladı Amerika. Bu gün dünyada dolaşan sermayenin yüzde 70 Amerikan menşeli yani şöyle diyebiliriz elinizde 10 liranız varsa bunun 7 lirası Amerikaya ait.Bu 70 liranın sahipliğini yapan da Amerikan nüfusunun sadece yüzde 1,5 ile 2 lik kısmı, geri kalanı senden benden müreffeh yaşıyor olabilir ama tek sermayesi evi arabası işi.Amerikalılarda iş ahlakının(iş korkusu demek daha doğru olur) bu kadar ileri olmasının sebebi de budur.Çalışmasa aç kalır.Sosyal devlet anlayışı ve sosyal hayatları buna müsait olmadığından dört elle işlerine sarılırlar, bilirler ki işleri yoksa onlar bir hiçtir.Amerikan ekonomisi hala büyüyor büyüyen ve kazanan dünya yada insanlık değil yüzde 1,5 ile 2 lik kısım (not:bu yüzde 1,5 ile 2 lik kısmın azımsanmayacak bir bölümü Yahudilerden oluşuyor.).İşte her ne pahasına olursa olsun büyüme.
Sosyal ve iktisadi nizamın diğer cephesi sosyalizm ve baş aktörü Rusya eski adıyla SSCB.Her ikisi de farklıydı ve birbirlerine düşmandılar. Ama ikisinin de amentüsü aynıydı: büyümek için dünyanın ve insanların sömürüsü.Ruslar insanın sömürüsünde sermayeden değil direk insan gücünden yani geri kalmış bir mantık olan köle düzeninden faydalandılar. Nasıl ki kapitalizim modern köle düzeni geliştirdiyse Sosyalizimde şartları ve ekonomik yapısı buna müsait olmadığından modern kölelik yerine ilkel köleliği kullandı.Her ne hikmetse bunu özellikle işgal ettiği Türk ülkelerinde kullandı Sibirya maden ocaklarına binlerce Türkü sürdü. Topraklarından onları kovdu ve hele Stalinin Kafkasyada yaptıkları tam bir vahşetti. Ama netice güzeldi ve doğruydu: büyüyorlardı her ne pahasına olursa olsun.Birisi aya çıktı mı hemen diğeri de çıkabiliyordu.Birisi nükleer deneme yaptımı diğeri de yapabiliyordu ve büyüdüler ama mutlu olamadılar.Bu gün dünya genelinde yapılan istatistikler insanların ekonomik refahtan çok mutluluk istediklerini göstermektedir. Zira ne kadar çalışırsanız çalışın ne kadar uğraşırsanız uğraşın elinizdeki sermayenin değişimi imkansızdır.Sistemin içinde kendinize çalışıyormuş gibi gözükseniz de aslında başkalarına hizmet etmektesiniz.Bu gün dünya diğer yıllara göre hızla büyüyor ama gelin dünyanın haline bakalım.Küresel ısınmada genel sıcaklıktaki 3 derecelik bir artış dünya ekonomisinin sonunu getirecek büyüklükte;yani her ne pahasına olursa olsun büyümenin bedeli.Bu gün Türkiye KYOTO antlaşmasını imzalamıyor.Gerekçe ise imzalayan ülkeler ekonomik büyümesini sağladı biz ise daha o noktaya gelemedik.Bununla açıkça şu kabul edilmiyor mu ekonomik büyüme insanın ve doğanın sömürüsünden geçmektedir.Bizler ise ölürken bile dünyaya bir ağaç dikmenin doğruluğuna inanan insanlarız.İnsanın ve doğanın sömürüsüne olumlu yaklaşamayız.Zira Bedir harbinde Peygamberin verdiği öğütlerden biride ağaçları kesmeyindi. Şimdi sorarım size hangi gelişmiş ülke bugün buna dikkat ediyor.Misket bombalarıyla mı yoksa nükleer bombalarıyla mı bunu yapacaklar.Büyümenin mutluluğunu küçük bir azınlık yaşıyor ama bedelini insanlık ödüyor.Niçin? Biz bu dünyayı atalarımızdan miras değil evlatlarımızdan ödünç aldık.O halde yapılacak iş insanı ve doğayı sömürmeden yapılacak bir büyüme modeli gerçekleştirmektir.

Diğer Yazıları: